Kolejny punkt naszej wyprawy to miejsce, z którym mam niesamowicie fajne wspomnienia. Mowa o Pustyni Błędowskiej. A dokładniej wspomnienia mam z miejscowości Kluki, w której znajduje się jeden z punktów widokowych.
30 lat temu, w dzień moich urodzin, moja mama poszła do sklepu kupić mi jakieś drobiazgi na prezent. A tata, żeby odwrócić moją uwagę od zakupów zaproponował jedyną rzecz, jaka wówczas na mnie działała i pochłaniała mnie bez reszty. Rzucił hasło "chodź poszukamy amonitów". Wiedział, że złapię haczyk i popędzę za nim, a tym samym z dala od mamy i niespodzianki. Nie przypuszczał jednak, że w tym miejscu naprawdę znajdziemy jakieś skamieniałości. A znaleźliśmy ... i to najpiękniejszy, najlepiej zachowany amonit jaki mamy w swojej kolekcji.
Opowiadałam o tej przygodzie chłopakom i Krzysiek nie do końca chciał mi uwierzyć, że naprawdę można tu znaleźć skamieniałości. Szkoda, że nie widzieliście jego miny - pomieszania zaskoczenia i radości - kiedy sam znalazł fragment amonita.
Ale po kolei .... Mieliśmy do wyboru 2 punkty widokowe - Kluki i Różę Wiatrów. Zdecydowaliśmy się na Różę Wiatrów, bo tam można dotknąć pustyni, a z Kluk patrzy się na nią tylko z góry.
Przy punkcie widokowym Róża Wiatrów parking znajduje się niemal na pustyni. Są tu też miejsca do odpoczynku i podziwiania widoków. Jest nawet bateria artyleryjska. Misiek był zachwycony, rzucił się na pustynny piasek, bo tyle razy już czytał o pustyni, a pierwszy raz ją widział. Niestety radość nie trwała zbyt długo, bo przez silny wiatr do oczu dostał mu się piasek i musieliśmy szybko uciekać z tego miejsca.
Nie ma jednak tego złego, co by na dobre nie wyszło. Potrzebowaliśmy porządnie umyć ręce, żeby bardziej nie zatrzeć oczu (mokre chusteczki niestety nie zdały do końca egzaminu). Przy okazji postanowiliśmy też coś zjeść. I tak trafiliśmy do restauracji w Klukach. A skoro byliśmy już w tej miejscowości, to ponadplanowo podjechaliśmy też na kolejny punkt widokowy.
Napatrzyliśmy się, porobiliśmy zdjęcia i ruszyliśmy dalej. Jak się okazało nasza trasa prowadzi w pobliżu trzeciego punktu widokowego. I tak, na totalnym spontanie, wylądowaliśmy też w punkcie widokowym Chechło. I jak się okazało to był strzał w dziesiątkę. Jak dla nas to miejsce jest najlepsze. Można popatrzeć na panoramę pustyni ze specjalnej platformy widokowej, ale można też dotknąć pustyni.
Dodatkowo są tu wapienne skały, w których chłopaki znaleźli fragmenty amonitów.
Jak to dobrze, że cały nasz urlop był taki nieplanowany, bo za każdym razem odkrywaliśmy coś fajnego i nasza przygoda była coraz lepsza. A co było dalej ... zapraszamy już za tydzień na kolejnego posta.
30 lat temu, w dzień moich urodzin, moja mama poszła do sklepu kupić mi jakieś drobiazgi na prezent. A tata, żeby odwrócić moją uwagę od zakupów zaproponował jedyną rzecz, jaka wówczas na mnie działała i pochłaniała mnie bez reszty. Rzucił hasło "chodź poszukamy amonitów". Wiedział, że złapię haczyk i popędzę za nim, a tym samym z dala od mamy i niespodzianki. Nie przypuszczał jednak, że w tym miejscu naprawdę znajdziemy jakieś skamieniałości. A znaleźliśmy ... i to najpiękniejszy, najlepiej zachowany amonit jaki mamy w swojej kolekcji.
Opowiadałam o tej przygodzie chłopakom i Krzysiek nie do końca chciał mi uwierzyć, że naprawdę można tu znaleźć skamieniałości. Szkoda, że nie widzieliście jego miny - pomieszania zaskoczenia i radości - kiedy sam znalazł fragment amonita.
Ale po kolei .... Mieliśmy do wyboru 2 punkty widokowe - Kluki i Różę Wiatrów. Zdecydowaliśmy się na Różę Wiatrów, bo tam można dotknąć pustyni, a z Kluk patrzy się na nią tylko z góry.
Przy punkcie widokowym Róża Wiatrów parking znajduje się niemal na pustyni. Są tu też miejsca do odpoczynku i podziwiania widoków. Jest nawet bateria artyleryjska. Misiek był zachwycony, rzucił się na pustynny piasek, bo tyle razy już czytał o pustyni, a pierwszy raz ją widział. Niestety radość nie trwała zbyt długo, bo przez silny wiatr do oczu dostał mu się piasek i musieliśmy szybko uciekać z tego miejsca.
Nie ma jednak tego złego, co by na dobre nie wyszło. Potrzebowaliśmy porządnie umyć ręce, żeby bardziej nie zatrzeć oczu (mokre chusteczki niestety nie zdały do końca egzaminu). Przy okazji postanowiliśmy też coś zjeść. I tak trafiliśmy do restauracji w Klukach. A skoro byliśmy już w tej miejscowości, to ponadplanowo podjechaliśmy też na kolejny punkt widokowy.
Napatrzyliśmy się, porobiliśmy zdjęcia i ruszyliśmy dalej. Jak się okazało nasza trasa prowadzi w pobliżu trzeciego punktu widokowego. I tak, na totalnym spontanie, wylądowaliśmy też w punkcie widokowym Chechło. I jak się okazało to był strzał w dziesiątkę. Jak dla nas to miejsce jest najlepsze. Można popatrzeć na panoramę pustyni ze specjalnej platformy widokowej, ale można też dotknąć pustyni.
Dodatkowo są tu wapienne skały, w których chłopaki znaleźli fragmenty amonitów.
Jak to dobrze, że cały nasz urlop był taki nieplanowany, bo za każdym razem odkrywaliśmy coś fajnego i nasza przygoda była coraz lepsza. A co było dalej ... zapraszamy już za tydzień na kolejnego posta.
Komentarze
Prześlij komentarz