Uwielbiam "Trylogię" Henryka Sienkiewicza, a najbardziej "Potop". I bardzo lubię też, gdy w książce są miejsca, które znam. Od zawsze mam zaciesz, gdy czytam fragment drugiego tomu "Potopu":
"(...)- Można, wasza miłość, a to w przebraniu chłopskim albo chudopacholskim, co będzie łatwiej, bo u mnie tu jest trochę ochędostwa jako to czapek i kożuchów szarych, takich właśnie, jak drobna szlachta nosi. Wziąwszy tabunek koni, można by pojechać z nimi niby po jarmarkach i przebierać się coraz głębiej, hen, aż pod Łowicz i Warszawę. Co ja, z przeproszeniem waszej miłości, nieraz już, jeszcze w spokojnych czasach czyniłem, i tamte drogi znam. Jakoś pod tę porę przypada jarmark w Sobocie, na który z daleka się zjeżdżają. W Sobocie dowiemy się o innych miastach, gdzie jarmark - i byle dalej! byle dalej!... Szwedzi też mniej na chudopachołków zważają, bo się mrowie tego po wszystkich jarmarkach kręci. A spyta nas jaki komendant, to mu się i wytłumaczym, zaś mniejszym kupom można będzie, jeżeli Bóg i Najświętsza Panna pozwoli, po brzuchach przejechać...
- A jak nam konie zabiorą? - bo to rekwizycje w czasie wojny codzienna rzecz...
- Albo kupią, albo zabiorą. Jeśli kupią, tedy nie z końmi, ale niby po konie do Soboty pojedziem, a jeśli zabiorą, podniesiemy lament i ze skargą będziem jechali aż do Warszawy i Krakowa.
- Chytry masz rozum - rzekł Kmicic - i widzę, że mi się przydacie. Choćby też Szwedzi te konie zabrali, to znajdzie się taki, który zapłaci.
- I tak ja miałem do Ełku, do Prus, z nimi jechać, to się dobrze składa, bo właśnie tamtędy droga nam wypadnie. Z Ełku pojedziem granicą, potem wyprostujem na Ostrołękę, a stamtąd puszczą aż pod Pułtusk i Warszawę.
- Gdzie to ona Sobota?
- Niedaleko Piątku, wasza miłość.
- Kpisz, Kiemlicz?
- Zaś bym śmiał - odrzekł stary krzyżując ręce na piersiach i skłaniając głowę - jeno się tam tak dziwnie miasteczka nazywają. To za Łowiczem, wasza miłość, ale jeszcze kawał drogi.
- I jarmarki znaczne w onej Sobocie?
- Nie takie jak w Łowiczu, ale jest jeden w tej porze, na który nawet i z Prus konie pędzą, i luda siła się zjeżdża. Pewnie tego roku nie będzie gorzej, bo tam spokojnie Szwedzi wszędy panują i po miastach załogi mają. Choćby się kto chciał ruszyć, to i nie może.".
"(...)- Można, wasza miłość, a to w przebraniu chłopskim albo chudopacholskim, co będzie łatwiej, bo u mnie tu jest trochę ochędostwa jako to czapek i kożuchów szarych, takich właśnie, jak drobna szlachta nosi. Wziąwszy tabunek koni, można by pojechać z nimi niby po jarmarkach i przebierać się coraz głębiej, hen, aż pod Łowicz i Warszawę. Co ja, z przeproszeniem waszej miłości, nieraz już, jeszcze w spokojnych czasach czyniłem, i tamte drogi znam. Jakoś pod tę porę przypada jarmark w Sobocie, na który z daleka się zjeżdżają. W Sobocie dowiemy się o innych miastach, gdzie jarmark - i byle dalej! byle dalej!... Szwedzi też mniej na chudopachołków zważają, bo się mrowie tego po wszystkich jarmarkach kręci. A spyta nas jaki komendant, to mu się i wytłumaczym, zaś mniejszym kupom można będzie, jeżeli Bóg i Najświętsza Panna pozwoli, po brzuchach przejechać...
- A jak nam konie zabiorą? - bo to rekwizycje w czasie wojny codzienna rzecz...
- Albo kupią, albo zabiorą. Jeśli kupią, tedy nie z końmi, ale niby po konie do Soboty pojedziem, a jeśli zabiorą, podniesiemy lament i ze skargą będziem jechali aż do Warszawy i Krakowa.
- Chytry masz rozum - rzekł Kmicic - i widzę, że mi się przydacie. Choćby też Szwedzi te konie zabrali, to znajdzie się taki, który zapłaci.
- I tak ja miałem do Ełku, do Prus, z nimi jechać, to się dobrze składa, bo właśnie tamtędy droga nam wypadnie. Z Ełku pojedziem granicą, potem wyprostujem na Ostrołękę, a stamtąd puszczą aż pod Pułtusk i Warszawę.
- Gdzie to ona Sobota?
- Niedaleko Piątku, wasza miłość.
- Kpisz, Kiemlicz?
- Zaś bym śmiał - odrzekł stary krzyżując ręce na piersiach i skłaniając głowę - jeno się tam tak dziwnie miasteczka nazywają. To za Łowiczem, wasza miłość, ale jeszcze kawał drogi.
- I jarmarki znaczne w onej Sobocie?
- Nie takie jak w Łowiczu, ale jest jeden w tej porze, na który nawet i z Prus konie pędzą, i luda siła się zjeżdża. Pewnie tego roku nie będzie gorzej, bo tam spokojnie Szwedzi wszędy panują i po miastach załogi mają. Choćby się kto chciał ruszyć, to i nie może.".
Wiele razy byłam i w Piątku i w Sobocie, ale Michał i Krzysiek jeszcze nie, więc w zeszłym roku ruszyliśmy w sobotę do Piątku. A w tym roku w niedzielę do Soboty. Co tam zobaczyliśmy przeczytacie dalej. W części 1 opowiemy Wam o Piątku, w 2 o Sobocie. Zapraszamy.
Trochę historii
Pierwsze wzmianki o Piątku pochodzą z 1136 roku, kiedy wieś stała się własnością arcybiskupów gnieźnieńskich. Prawdopodobnie już wtedy istniała tu parafia. Prawa miejskie Piątek otrzymał w I połowie XIV wieku. Był bardzo ważnym ośrodkiem handlowym, zwłaszcza handlu końmi. Słynął z targów, które odbywały się właśnie w piątki.
Rozwój miasta przerwał potop szwedzki. Po nim Piątek nie wrócił już do swojej świetności. Dodatkowo wielu mieszkańców miasta brało udział w powstaniu styczniowym, dlatego w 1870 roku odebrano mu prawa miejskie.
O historii miasta przypomina głaz na rynku.
1 stycznia 2020 roku Piątek odzyskał prawa miejskie.
Środek Polski
Dziś Piątek słynie przede wszystkim jako środek Polski. Jest to jego największa atrakcja. Dlatego w centrum miasta znajdziecie ciekawy pomnik, który upamiętnia ten fakt.
Prawdziwy środek Polski znajduje się jednak w nieco innym miejscu. Informację o tym znajdziecie w niewielkiej miejscowości Goślub (nie mamy niestety zdjęcia tego pomnika, ale jak tam dotrzemy z aparatem to uzupełnimy wpis).
Obok pomnika znajdziecie też drogowskaz do najbardziej wysuniętych na wschód, zachód, północ i południe punktów Polski.
Park miejski im. Tadeusza Kościuszki
Założono go w 1927 roku. Niedawno został wyremontowany.
Znajduje się nad brzegiem rzeki o uroczej nazwie - Malina.
Jest tu miejsce nie tylko do spacerów, ale także do odpoczynku, dzięki fajnym ławeczkom wokół drzew.
Najmłodsi znajdą tu też coś dla siebie - ciekawy plac zabaw. O tym jak się na nim zachować przypominają zwierzęta.
Pomnik Krzyż
Tuż obok parku, przy parkingu, znajduje się pomnik "Krzyż". Jest to mogiła 44 rozstrzelanych 14 września 1939 roku.
Kościół św. Trójcy
Jak wspominałam wcześniej, kościół parafialny musiał istnieć w Piątku już w I połowie XIII wieku. Początkowo była to świątynia drewniana. Obecny, murowany budynek wzniesiono w połowie XV wieku. Został wzniesiony w stylu gotyckim. W XVIII wieku przebudowano kościół i dobudowano do niego kaplicę Matki Boskiej. Stracił on wówczas swój świedniowieczny charakter.
Wnętrze kościoła jest barokowe. Niestety nie mieliśmy okazji go oglądać na żywo, ponieważ kościół był zamknięty.
Obok kościoła stoi zabytkowa, XIX-wieczna dzwonnica.
Kościół Mariawitów
Nieopodal kościoła św. Trójcy znajduje się neogotycki kościół w czerwonej cegły. To kościół parafii starokatolickiej Mariawitów. Został wzniesiony na początku XX wieku.
Ponieważ społeczność mariawicka w Piątku jest niewielka, nabożeństwa odbywają się tylko 2 razy w miesiącu. Funkcję proboszcza pełni proboszcz łódzkiej parafii mariawickiej.
Pomnik 14 Wielkopolskiej Dywizji Piechoty
Przy Zespole Szkół Mechanizacji Rolnictwa znajduje się pomnik poświęcony polskim żołnierzom, którzy brali udział w bitwie nad Bzurą. Na tablicy informacyjnej przeczytacie wiele ciekawostek o wydarzeniach w 1939 roku.
Kościół Przemienienia Pańskiego
W Piątku jest jeszcze jedna, bardzo ciekawa świątynia. Niestety nie mamy jej zdjęcia. Złapała nas tam taka ulewa, że nie było szansy wysiąść z samochodu. Ale przynajmniej mamy pretekst, żeby jeszcze wrócić do Piątku.
Drewniany kościół nosił dawniej wezwanie św. Wawrzyńca. Określany jest mianem kościoła literackiego. W XVII wieku został przekazany bractwu literackiemu, czyli ludziom umiejącym czytać i pisać.
Cmentarz
Drewniany kościół stoi na terenie cmentarza, na którym znajduje się wiele ciekawych, starych nagrobków. My uwielbiamy zwiedzać cmentarze, bo to pięknie zapisana historia miejscowości. To kolejne miejsce w Piątku, do którego musimy wrócić.
Dawniej podróżowałam grupowo, dziś doceniam możliwość indywidualnego zwiedzania. Dzięki temu mogę poznać daną miejscowość. Do Piątku na pewno wrócimy, żeby odwiedzić miejsca, na które nie wystarczyło nam czasu w zeszłym roku.
A Was zapraszamy już teraz na kolejny wpis, w którym opowiemy Wam co oglądaliśmy w pobliskiej Sobocie.
Komentarze
Prześlij komentarz