Przedłużenie pobytu w Rabce było nieplanowane, nocleg w Krakowie jeszcze bardziej, ale to nie koniec naszych przygód. Postanowiliśmy zahaczyć jeszcze o fragment Szlaku Orlich Gniazd. W końcu byliśmy tak blisko, że żal było nie skorzystać. Zarezerwowaliśmy nocleg w Częstochowie i ruszyliśmy na zwiedzanie zamków i nie tylko.
Na pierwszy ogień poszedł najlepiej zachowany zamek z dawnych warowni strzegących granic Polski z czasów Kazimierza Wielkiego.
Już sam dojazd do zamku zapiera dech w piersiach. Liczne pagórki i doliny, cudne wapienne skały
... i oczywiście Maczuga Herkulesa.
Wspięliśmy się na zamkowe wzgórze po schodach i naszym oczom ukazały się mury obronne.
Weszliśmy na dziedziniec. Pięknie zachowane mury, dekoracje, zegar. Wszystko było tak jak zapamiętałam z czasów dzieciństwa. Dla chłopaków było to natomiast odkrywanie nowego miejsca, bo żaden z nich jeszcze tu nie był. Cieszę się, że im się spodobało.
Misiek oczywiście najwięcej czasu spędził przy makiecie zamku zaglądając w każdy najmniejszy zakamarek i oglądając uważnie każdy jej kawałek.
Naiwnie myśleliśmy, że uda nam się pospacerować jak bohaterowie filmu "Nie kłam kochanie". Niestety ogrody są zamknięte dla zwiedzających. Można na nie popatrzeć tylko z góry.
W zamkowych murach mieści się ciekawe muzeum, jednak nie jest polecane dla dzieci. Dlatego zrezygnowaliśmy ze zwiedzania, bo Michał zwyczajnie jest za mały jeszcze na tę piękną wystawę.
Postanowiliśmy dotrzeć jak najbliżej Maczugi Herkulesa. Okazało się, że nie stanowi to żadnego problemu. Od zamku prowadzi ścieżka pod samą skałę. Niestety od tej strony nie ma ona swojego charakterystycznego kształtu, ale i tak jest bardzo malownicza.
Spod Maczugi można wrócić tą samą ścieżką lub powędrować wzdłuż zamkowego muru, obok zamkowych stawów, w stronę parkingu. My wybraliśmy tę drugą trasę. Zdecydowanie było warto. Mogliśmy stąd oglądać majestat i potęgę zamku.
Znaleźliśmy też pomnik poświęcony powstańcom styczniowym.
Przy samym parkingu "pożegnał" nas św. Jan Nepomucen.
Nie spędziliśmy w Pieskowej Skale zbyt dużo czasu, jednak ta godzinka wystarczyła, żeby zauroczyć się tym miejscem. Jeszcze tu wrócimy, bo wokół jest jeszcze tak dużo do odkrycia. Tymczasem pojechaliśmy do kolejnego ciekawego miejsca ... ale o tym przeczytacie w następnym poście.
Na pierwszy ogień poszedł najlepiej zachowany zamek z dawnych warowni strzegących granic Polski z czasów Kazimierza Wielkiego.
Już sam dojazd do zamku zapiera dech w piersiach. Liczne pagórki i doliny, cudne wapienne skały
... i oczywiście Maczuga Herkulesa.
Wspięliśmy się na zamkowe wzgórze po schodach i naszym oczom ukazały się mury obronne.
Weszliśmy na dziedziniec. Pięknie zachowane mury, dekoracje, zegar. Wszystko było tak jak zapamiętałam z czasów dzieciństwa. Dla chłopaków było to natomiast odkrywanie nowego miejsca, bo żaden z nich jeszcze tu nie był. Cieszę się, że im się spodobało.
Misiek oczywiście najwięcej czasu spędził przy makiecie zamku zaglądając w każdy najmniejszy zakamarek i oglądając uważnie każdy jej kawałek.
Naiwnie myśleliśmy, że uda nam się pospacerować jak bohaterowie filmu "Nie kłam kochanie". Niestety ogrody są zamknięte dla zwiedzających. Można na nie popatrzeć tylko z góry.
W zamkowych murach mieści się ciekawe muzeum, jednak nie jest polecane dla dzieci. Dlatego zrezygnowaliśmy ze zwiedzania, bo Michał zwyczajnie jest za mały jeszcze na tę piękną wystawę.
Postanowiliśmy dotrzeć jak najbliżej Maczugi Herkulesa. Okazało się, że nie stanowi to żadnego problemu. Od zamku prowadzi ścieżka pod samą skałę. Niestety od tej strony nie ma ona swojego charakterystycznego kształtu, ale i tak jest bardzo malownicza.
Spod Maczugi można wrócić tą samą ścieżką lub powędrować wzdłuż zamkowego muru, obok zamkowych stawów, w stronę parkingu. My wybraliśmy tę drugą trasę. Zdecydowanie było warto. Mogliśmy stąd oglądać majestat i potęgę zamku.
Znaleźliśmy też pomnik poświęcony powstańcom styczniowym.
Przy samym parkingu "pożegnał" nas św. Jan Nepomucen.
Nie spędziliśmy w Pieskowej Skale zbyt dużo czasu, jednak ta godzinka wystarczyła, żeby zauroczyć się tym miejscem. Jeszcze tu wrócimy, bo wokół jest jeszcze tak dużo do odkrycia. Tymczasem pojechaliśmy do kolejnego ciekawego miejsca ... ale o tym przeczytacie w następnym poście.
Komentarze
Prześlij komentarz