Choć moim miejscem w Łodzi jest Dąbrowa, to szczególnym sentymentem darzę również Teofilów. To tutaj od kilku lat spędzam większość czasu w dni robocze, czyli w pracy. Ale nie o mojej pracy będzie mowa, tylko o ostatnim spacerze z cyklu Szczególne spacery po Łodzi organizowanym w ramach działalności w Towarzystwie Przyjaciół Łodzi.
Spacer rozpoczęliśmy na rogu Aleksandrowskiej i Kaczeńcowej od omówienia koncepcji miasta linearnego. Dlaczego zainteresowała nas koncepcja Arturo Soria y Mata? Ten hiszpański urbanista uważał, że miasto powinno być skonstruowane tak, żeby do każdego punktu można było szybko się dostać. Dlatego wymyślił, że miasta powinny być zbudowane w sposób linearny, czyli podzielone na podłużne strefy. Tak właśnie został zaprojektowany Teofilów. Na północ od ulicy Aleksandrowskiej jest strefa przemysłowa. Strefa komunikacyjna to oczywiście ulica Aleksandrowska. Na południe od niej jest część mieszkalna, a jeszcze dalej na południe strefa zielona.
Pierwsze kroki skierowaliśmy do parku im. Żeromskiego. Przez środek parku biegnie koryto dawniej wykorzystywane przez rzekę. Był to początkowy fragment rzeki Jasieniec lub jej niewielki dopływ. Na dawnym cieku znajduje się pozostałość po basenie z niewielką fontanną.
Na skraju parku stał kiedyś samolot. Dziś w jego miejscu zobaczymy napis TEO. Jest to pomnik zrealizowany w ramach Budżetu Obywatelskiego. Jego projektantem jest Michał Piech.
Po przeciwnej stronie ulicy widać kompleks basenów Wodny Raj. Cały teren, na którym znajduje się Wodny Raj wykorzystywany jest obecnie jako teren rekreacyjny. Jest to tak zwane Małogoskie Pole.
Gdybyśmy poszli nieco dalej doszlibyśmy do miejsca, w którym na powierzchnię wypływa rzeka Jasieniec.
My jednak idziemy dalej ulicą Rojna do parku Kieleckiego. Jego nazwa również nawiązuje do Stefana Żeromskiego. W tym mieście pisarz wychował się i stało się ono pierwowzorem dla Klerykowa z "Syzyfowych prac".
Na skraju parku Kieleckiego stoi budynek szkolny. Pierwotnie mieściła się tu szkoła podstawowa.
Obecnie w budynku mieści się szkoła muzyczna im. Stanisława Moniuszki. Warto przypomnieć jej historię, która rozpoczęła się w 1898. Szkoła należała wówczas do Hanickich. Później kierownikami byli Helena Kijeńska-Dobkiewicz i jej mąż Antoni Dobkiewicz. Po II wojnie światowej szkoła mieściła się przy ulicy Gdańskiej 32 w jednym budynku z Akademią Muzyczną. W latach 70. XX wieku została przeniesiona na ul. Jaracza 19. Od 2000 mieści się przy ulicy Rojnej.
Warto zatrzymać się także przy niewielkim budynku położonym przy alei Pasjonistów. Kiedyś szarobury budynek administracyjny osiedla, dziś zyskał nowe kolory i stał się siedzibą lokalnej telewizji.
Dla nas najciekawszy jest ze względu na tablicę, która się na nim znajduje. Jest to dawna tablica z nazwą ulicy, tak zwana kremówka. Takich tablic można jeszcze troszkę znaleźć w Łodzi Według mnie to były najfajniejsze tablice z nazwami ulic jakie mieliśmy. Nie trzeba było domyślać się kto jest patronem, bo wszystko było wyjaśnione na kremówce. Tutaj także możemy przeczytać kim są Pasjoniści i kiedy przyjechali do Łodzi.
Przez park Kielecki dochodzimy do ulicy Judyma. Za tą ulicą zaczyna się czwarta część linearnego Teofilowa, czyli strefa zielona. Kiedyś cały ten teren był faktycznie terenem zielonym. Dziś część została zaadaptowana na osiedle mieszkaniowe i sklepy. Przy ul. Cedry znajduje się także ośrodek Navicula pomagający dzieciom z autyzmem.
Jeśli będziecie uważnie patrzeć pod nogi na pewno wypatrzycie na chodniku repery, czyli znaki geodezyjne.
Po przejściu przez ulicę Traktorową wędrujemy ulicą Klaretyńską. Tu także spotkamy repery pod nogami.
Jednak na bloku adresem Traktorowa 25 znajdziemy też pionowy znak geodezyjny, który kiedyś służył do wyznaczania wysokości nad poziomem morza.
Mijamy bloki stojące poprzecznie do ulicy i na jednym z drzew znajdujemy niewielką kapliczkę.
Po przeciwnej stronie znajduje się kościół Ojców Klaretynów pod wezwaniem Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny i św. Antoniego M. Klareta.
Warto zajrzeć na teren kościoła, gdzie znajduje się niewielki staw z mostkiem, a także ciekawe nasadzenia.
Nas jednak najbardziej interesuje wnętrze kościoła,
a właściwie jego przedsionka. Spotkamy tutaj ślady po amonitach w posadzce kruchty.
Fot. Monika Świercz
Fot. Monika Świercz
Po wyjściu z kościoła ruszamy chodnikiem wzdłuż budynku Gimnazjum 17. Na jej narożniku znajdziemy kolejną kremówkę. Dzięki niej dowiemy się od kiedy Klaretyni są w Łodzi.
Przechodzimy przez teren ogródka jordanowskiego, żeby wejść do parku imienia Władysława Andersa. Tutaj skończyliśmy nasz spacer.
Komentarze
Prześlij komentarz