Jest w Łodzi miejsce, które darzę niezwykłym sentymentem. Tym bardziej cieszy mnie, że Miś też je polubił. To miejsce to Muzeum Miasta Łodzi, które znajduje się w dawnym pałacu rodziny Poznańskich.
Czemu akurat to miejsce jest takie ważne dla mnie? Pałac jest obecny w moim życiu od zawsze. Przychodziłam tu z tatą na wycieczki. W niedziele chodziliśmy też na spotkania ze znanymi ludźmi. To był cykl "Niedziela z tatą", czy jakoś tak. Chodziliśmy też oglądać filmy, m.in. filmy przyrodnicze Włodzimierza Puchalskiego. Później sama oprowadzałam wycieczki po muzeum i jest to moje ulubione miejsce jako przewodnika. Tu też mieliśmy sesję ślubną.
Uwielbiam ten pałac.
Poznańscy przyjechali do Łodzi z Kowala z Wielkopolski. Kalman założył firmę kupiecką przy Rynku Starego Miasta. Po jego śmierci cały majątek odziedziczył najmłodszy syn, Izrael. Jednak nie chciał on dłużej prowadzić rodzinnej firmy. Chciał być przemysłowcem. Dlatego na rogu ulic Zachodniej i Ogrodowej wykupił teren pod budowę fabryki.
Fabryka powstawała, a rodzina zamieszkała w skromnej, narożnej kamienicy. Im większy dochód przynosiły zakłady tylko większe zmiany widać było także w wyglądzie domu.
W końcu Izrael zdecydował się na budowę pałacu. Nie doczekał jego ukończenia. Zmarł w 1901, a pałac oddano do użytku w 1902. Został wzniesiony według projektu Adolfa Seligsona w stylu eklektycznym. Co to za styl? Najprościej wytłumaczyć go anegdotą związaną z budową pałacu. Do Poznańskiego przyszedł architekt, żeby zapytać w jakim stylu ma być pałac. Na to przemysłowiec miał odpowiedzieć "mnie stać na wszystkie style". Właśnie taki pałac otrzymał - styl eklektyczny to pomieszanie różnych stylów.
Zanim wejdziemy do środka warto przyjrzeć się budynkowi z zewnątrz. Uwagę zwracają 2 kopuły. Na dachu można wypatrzeć też wiele rzeźb przedstawiających różne zawody. No i nie sposób zapomnieć o akcencie, który towarzyszy nam niemal na każdym kroku zwiedzania pałacu. Chodzi o literę "P", którą można spotkać wszędzie, także na dachu.
Czemu akurat to miejsce jest takie ważne dla mnie? Pałac jest obecny w moim życiu od zawsze. Przychodziłam tu z tatą na wycieczki. W niedziele chodziliśmy też na spotkania ze znanymi ludźmi. To był cykl "Niedziela z tatą", czy jakoś tak. Chodziliśmy też oglądać filmy, m.in. filmy przyrodnicze Włodzimierza Puchalskiego. Później sama oprowadzałam wycieczki po muzeum i jest to moje ulubione miejsce jako przewodnika. Tu też mieliśmy sesję ślubną.
Poznańscy przyjechali do Łodzi z Kowala z Wielkopolski. Kalman założył firmę kupiecką przy Rynku Starego Miasta. Po jego śmierci cały majątek odziedziczył najmłodszy syn, Izrael. Jednak nie chciał on dłużej prowadzić rodzinnej firmy. Chciał być przemysłowcem. Dlatego na rogu ulic Zachodniej i Ogrodowej wykupił teren pod budowę fabryki.
Fabryka powstawała, a rodzina zamieszkała w skromnej, narożnej kamienicy. Im większy dochód przynosiły zakłady tylko większe zmiany widać było także w wyglądzie domu.
W końcu Izrael zdecydował się na budowę pałacu. Nie doczekał jego ukończenia. Zmarł w 1901, a pałac oddano do użytku w 1902. Został wzniesiony według projektu Adolfa Seligsona w stylu eklektycznym. Co to za styl? Najprościej wytłumaczyć go anegdotą związaną z budową pałacu. Do Poznańskiego przyszedł architekt, żeby zapytać w jakim stylu ma być pałac. Na to przemysłowiec miał odpowiedzieć "mnie stać na wszystkie style". Właśnie taki pałac otrzymał - styl eklektyczny to pomieszanie różnych stylów.
Zanim wejdziemy do środka warto przyjrzeć się budynkowi z zewnątrz. Uwagę zwracają 2 kopuły. Na dachu można wypatrzeć też wiele rzeźb przedstawiających różne zawody. No i nie sposób zapomnieć o akcencie, który towarzyszy nam niemal na każdym kroku zwiedzania pałacu. Chodzi o literę "P", którą można spotkać wszędzie, także na dachu.
Bardzo chciałam, żeby Miś też pokochał to miejsce. Wydaje mi się, że to się udało ... no może jeszcze nie udało, ale jesteśmy na dobrej drodze. Dlaczego tak uważam? Przeczytacie w kolejnym poście. Zapraszamy
Komentarze
Prześlij komentarz