Niedaleko Brzezin jest miejsce, które zna chyba większość dzieci z regionu łódzkiego. W Kołacinku, bo o tej miejscowości mowa, jest bowiem park dinozaurów. My jednak wybraliśmy się w te strony poszukać innych ciekawostek. I nie zawiedliśmy się.
Kołacinek przywitał nas pięknym drewnianym kościółkiem p.w. Wszystkich Świętych, wzniesionym w XVIII wieku.
Udało nam się zajrzeć do środka. Najciekawsze okazały się malowidła na suficie przedstawiające anioły.
Przeszliśmy też wokół kościoła i obejrzeliśmy figurę Matki Boskiej, która w 2018 roku skończyła 100 lat. Została ufundowana przez mieszkańców wsi z okazji odzyskania przez Polskę niepodległości. Misia zaciekawiło to, że Matka Boska depcze węża z jabłkiem w pysku.
Na wprost wejścia do kościoła, wyczytaliśmy na tablicy informacyjnej, że na pobliskim cmentarzu obejrzymy pomnik związany z powstaniem styczniowym. Ruszyliśmy więc spacerem do oddalonej o ok. 400 m nekropolii.
Jasne, że mogliśmy pojechać samochodem, ale po co, skoro można tę chwilę spaceru wykorzystać na rodzinne gonitwy czy skoki.
Na cmentarzu bez trudu odnaleźliśmy wspomniany wcześniej pomnik. Kwatera powstańców to równo ustawione obok siebie niewysokie krzyże z obeliskiem po środku. Na jego wierzchołku jest biały orzeł.
Jednak najbardziej zaciekawiło nas miejsce pochówku Łukasza Berenta z 1869 roku.
Ten obywatel ziemski został pochowany w okazałym nagrobku rodzinnym. Od frontu znajdują się, prowadzące do krypty grodowej, drzwi z napisem "grób familijny 1874".
Po kilku stopniach można dojść do samego krzyża z inskrypcją. Wykonany z metalu krucyfiks jest niezwykły. W każdej jego części znajdują się dekoracje/symbole. Znajdziemy tu: symbol miłosierdzia - serce, ciekawe dekoracje roślinne, Chrystusa nauczającego, Ducha Świętego - gołębia, czy skrzydlate aniołki.
Także z tyłu krzyż prezentuje się ciekawie. Łatwo dostrzec m.in. piękne skrzydła anioła.
Pospacerowaliśmy po cmentarzu i znaleźliśmy jeszcze kilka starych nagrobków,
oraz kwaterę żołnierzy Armii Łódź z czasów II wojny światowej.
Na tablicy informacyjnej przed wejściem na cmentarz przeczytaliśmy o historii kwatery wojennej z 1939 roku.
Kiedy wracaliśmy z powrotem do samochodu stojącego pod kościołem, widzieliśmy po lewej stronie drogi potężne dinozaury wyglądające do nas z Dino parku. Na pewno kiedyś tu dotrzemy, ale na razie żadne z nas nie miało ochoty tam dotrzeć i wystarczyło nam to co zobaczyliśmy po drodze.
Kiedy już dochodziliśmy do kościoła na drodze zwróciła naszą uwagę kałuża. Niby nic takiego, ale jej kształt idealnie wpisywał się w nasze rodzinne wędrówki.
Postanowiliśmy podjechać też do pobliskiego Kołacina. Okazało się to strzałem w dziesiątkę. Zatrzymaliśmy się na stacji benzynowej i najpierw obejrzeliśmy budynek Ochotniczej Straży Pożarnej.
Po przeciwnej stronie ulicy znajduje się młyn nad rzeką Mrogą.
Byliśmy tam w niedzielę, więc niestety nie udało nam się zobaczyć jak pracuje się we młynie. Odszukaliśmy natomiast ślady tworzenia mąki i to dosłownie. Biały proszek był wszędzie, co bardzo zaciekawiło Misia.
Obejrzeliśmy też zsyp dla zboża, gdzie widać jeszcze wiele ziaren.
Tuż obok, przy ciekawym drewnianym, całkowicie dziś zarośniętym domku,
znaleźliśmy orzechy włoskie. Miś wielokrotnie karmił już nimi wiewiórki, jednak nigdy jeszcze nie widział tak z bliska orzechów na drzewie. Obejrzał dokładnie i liście i owoce.
Wzięliśmy jednego ze sobą i w samochodzie nieco rozkroiliśmy, żeby zobaczyć jak wygląda orzech zanim wyjdzie z zielonej otoczki. Mimo starań, żeby nie ubrudzić wszystkiego moje ręce były całe brązowo-żółte.
Tuż obok stacji benzynowej, na której się zatrzymaliśmy, zauważyliśmy jeszcze jedną ciekawostkę. Wystarczyło przejść parę kroków, żeby zobaczyć dynie. Trafiliśmy zarówno na kwiaty,
jak i mniejsze i większe warzywa.
Odwiedziny Kołacinka i Kołacinka to była wspaniała lekcja historii i przyrody. Pamiętajcie o tym, gdy będziecie pędzić do krainy dinozaurów, że tuż obok są też inne fajne ciekawostki.
Kołacinek przywitał nas pięknym drewnianym kościółkiem p.w. Wszystkich Świętych, wzniesionym w XVIII wieku.
Udało nam się zajrzeć do środka. Najciekawsze okazały się malowidła na suficie przedstawiające anioły.
Przeszliśmy też wokół kościoła i obejrzeliśmy figurę Matki Boskiej, która w 2018 roku skończyła 100 lat. Została ufundowana przez mieszkańców wsi z okazji odzyskania przez Polskę niepodległości. Misia zaciekawiło to, że Matka Boska depcze węża z jabłkiem w pysku.
Na wprost wejścia do kościoła, wyczytaliśmy na tablicy informacyjnej, że na pobliskim cmentarzu obejrzymy pomnik związany z powstaniem styczniowym. Ruszyliśmy więc spacerem do oddalonej o ok. 400 m nekropolii.
Jasne, że mogliśmy pojechać samochodem, ale po co, skoro można tę chwilę spaceru wykorzystać na rodzinne gonitwy czy skoki.
Na cmentarzu bez trudu odnaleźliśmy wspomniany wcześniej pomnik. Kwatera powstańców to równo ustawione obok siebie niewysokie krzyże z obeliskiem po środku. Na jego wierzchołku jest biały orzeł.
Jednak najbardziej zaciekawiło nas miejsce pochówku Łukasza Berenta z 1869 roku.
Ten obywatel ziemski został pochowany w okazałym nagrobku rodzinnym. Od frontu znajdują się, prowadzące do krypty grodowej, drzwi z napisem "grób familijny 1874".
Po kilku stopniach można dojść do samego krzyża z inskrypcją. Wykonany z metalu krucyfiks jest niezwykły. W każdej jego części znajdują się dekoracje/symbole. Znajdziemy tu: symbol miłosierdzia - serce, ciekawe dekoracje roślinne, Chrystusa nauczającego, Ducha Świętego - gołębia, czy skrzydlate aniołki.
Także z tyłu krzyż prezentuje się ciekawie. Łatwo dostrzec m.in. piękne skrzydła anioła.
Pospacerowaliśmy po cmentarzu i znaleźliśmy jeszcze kilka starych nagrobków,
oraz kwaterę żołnierzy Armii Łódź z czasów II wojny światowej.
Na tablicy informacyjnej przed wejściem na cmentarz przeczytaliśmy o historii kwatery wojennej z 1939 roku.
Kiedy wracaliśmy z powrotem do samochodu stojącego pod kościołem, widzieliśmy po lewej stronie drogi potężne dinozaury wyglądające do nas z Dino parku. Na pewno kiedyś tu dotrzemy, ale na razie żadne z nas nie miało ochoty tam dotrzeć i wystarczyło nam to co zobaczyliśmy po drodze.
Kiedy już dochodziliśmy do kościoła na drodze zwróciła naszą uwagę kałuża. Niby nic takiego, ale jej kształt idealnie wpisywał się w nasze rodzinne wędrówki.
Postanowiliśmy podjechać też do pobliskiego Kołacina. Okazało się to strzałem w dziesiątkę. Zatrzymaliśmy się na stacji benzynowej i najpierw obejrzeliśmy budynek Ochotniczej Straży Pożarnej.
Po przeciwnej stronie ulicy znajduje się młyn nad rzeką Mrogą.
Byliśmy tam w niedzielę, więc niestety nie udało nam się zobaczyć jak pracuje się we młynie. Odszukaliśmy natomiast ślady tworzenia mąki i to dosłownie. Biały proszek był wszędzie, co bardzo zaciekawiło Misia.
Obejrzeliśmy też zsyp dla zboża, gdzie widać jeszcze wiele ziaren.
Tuż obok, przy ciekawym drewnianym, całkowicie dziś zarośniętym domku,
znaleźliśmy orzechy włoskie. Miś wielokrotnie karmił już nimi wiewiórki, jednak nigdy jeszcze nie widział tak z bliska orzechów na drzewie. Obejrzał dokładnie i liście i owoce.
Wzięliśmy jednego ze sobą i w samochodzie nieco rozkroiliśmy, żeby zobaczyć jak wygląda orzech zanim wyjdzie z zielonej otoczki. Mimo starań, żeby nie ubrudzić wszystkiego moje ręce były całe brązowo-żółte.
Tuż obok stacji benzynowej, na której się zatrzymaliśmy, zauważyliśmy jeszcze jedną ciekawostkę. Wystarczyło przejść parę kroków, żeby zobaczyć dynie. Trafiliśmy zarówno na kwiaty,
jak i mniejsze i większe warzywa.
Komentarze
Prześlij komentarz