W województwie łódzkim jest wyjątkowe miasto, w którym wszystko wiąże się z różami. Symbol miasta, znaczki na ulicach, kwiaty na skwerach i coroczne Święto Róży. To miasto to oczywiście Kutno. Pojechaliśmy tam na wycieczkę z cyklu "Pociągiem do niepodległości". Wycieczki organizuje Centrum Inicjatyw na Rzecz Rozwoju REGIO i Łódzka Kolej Aglomeracyjna. Dlatego wyruszyliśmy z dworca Łódź Kaliska ulubionym pociągiem Misia, czyli ŁKA.
Zwiedzanie Kutna rozpoczęliśmy od dworca. Budynek prezentuje się bardzo ładnie po niedawnym remoncie. Niestety nie jest jeszcze czynny tunel pod peronami, dlatego nie mogliśmy zwiedzić zespołu pałacowo-parkowego Gierałty.
Standardowo Misiowi najbardziej podobała się mapa z atrakcjami Kutna.
Na budynku dworca obejrzeliśmy tablicę poświęconą wydarzeniom z I wojny światowej, a przed budynkiem pomnik upamiętniający II wojnę światową. To wycieczka śladami niepodległości, więc nie mogło zabraknąć takich akcentów.
Skręciliśmy w ulicę 3 Maja i Misio aż zapiszczał z radości, bo po prawej stronie zobaczył pętlę autobusową. W dodatku stał na niej elektryczny autobus. Misiek szaleje za autobusami, tramwajami i pociągami, więc sami rozumiecie jaka to była radocha.
Kolejny punkt wycieczki to pomnik upamiętniający powstanie NSZZ Solidarność w Kutnie, tzw. ulotka. Nie mogliśmy odczytać tablicy, bo cała była zasłonięta kwiatami.
Dziecko też może zrozumieć co to niepodległość, powstanie, wojna. Na swój dziecięcy sposób przetwarza te informacje i dochodzi do zaskakująco trafnych wniosków. A Misio uwielbia hymn narodowy i symbole narodowe, więc dla nas ta tematyka nie była za trudna.
Następnie minęliśmy rzekę Ochnię.
Za nią dotarliśmy do kościoła ewangelicko-augsburskiego. Naszą uwagę zwrócił reper z 1909 roku.
Dalej wędrowaliśmy ulicą Podrzeczną. Na jednym z domów trafiliśmy na starą tabliczkę z numerem. Pokazywała nie tylko nazwisko właściciela ale także numer hipoteczny budynku (w Łodzi też można jeszcze takie znaleźć).
Przy odchodzącej w lewo ulicy Miłej zobaczyliśmy ciekawy mural żołnierzy wyklętych. Misio z zainteresowaniem oglądał wilka, walczących żołnierzy i symbole narodowe.
Mural namalowany jest na 2 częściach płotu. Idąc wzdłuż niego dotarliśmy do kolejnej atrakcji.
Przed nami był budynek "Domu Dochodowego" Straży Ogniowej. Dzisiaj mieści się tu Centrum Teatru, Muzyki i Tańca.
Zwiedzaliśmy Kutno w czasie Dnia Róży i już od tego miejsca róże towarzyszyły nam przez cały czas. Przepiękne kwiaty witały nas już przy wejściu do budynku.
Wewnątrz obejrzeliśmy wystawę grafiki. W głównej sali obejrzeliśmy też plafon z ciekawym malowidłem, a także malowidła na balkonie przedstawiające instrumenty muzyczne.
Po wyjściu z budynku uwagę zwraca położony nieco wyżej kościół parafialny p.w. św. Wawrzyńca.
Wyglądem przypomina łódzki kościół p.w. Wniebowzięcia NMP. Nic dziwnego, ponieważ zaprojektował je ten sam architekt, Konstanty Wojciechowski.
Główną turystyczną ulicą miasta jest Królewska, którą przeszliśmy od kościoła na dawny rynek. Po drodze spotkaliśmy 2 pomniki róż.
Przy dzisiejszym placu J. Piłsudskiego znajduje się budynek dawnego ratusza, w którym dzisiaj mieści się Muzeum Regionalne. Nie udało nam się go zwiedzić, bo było zamknięte ze względu na Święto Róży.
Róże w Kutnie są wszędzie, nawet na ławkach, obudowach kwietników i koszach na śmieci,
a w tym wyjątkowym dla miasta są naprawdę wszędzie. Wygląda to niezwykle.
Obok ratusza jest inny bardzo ciekawy budynek. Dziś zrujnowany, osłonięty rusztowaniami i płytami, czeka na kompleksową renowację. To pałac Saski wybudowany dla króla Augusta III Sasa jako pałac pocztowy, w którym zatrzymywał się podczas podróży z Drezna do Warszawy.
Na placu obejrzeliśmy też pomnik Józefa Piłsudskiego. Jest to figura wyjątkowa, bo jedyna w całej Polsce przedstawia marszałka jako osobę leworęczną.
Zaraz za pomnikiem jest budynek dawnego hotelu, tzw. "Nowej Oberży".
W czasie powstania styczniowego nocowali tu członkowie powstańczego Rządu Narodowego. Przypomina o tym tablica pamiątkowa,
a my dodatkowo mieliśmy okazję obejrzeć inscenizację rozmowy karczmarza z carskim urzędnikiem.
Kolejnym punktem naszej wycieczki był dom naczelnika miasta.
Tuż obok niego stoi piękny budynek Urzędu Stanu Cywilnego. To dawna willa doktora A. Troczewskiego, wielkiego społecznika i zasłużonego obywatela miasta. Dziś budynek cieszy oko po remoncie.
A my dodatkowo wypatrzyliśmy piękne cisy. To najstarsze w Polsce rośliny chronione. Mają piękne czerwone owoce, niestety są one trujące.
Doszliśmy do Alei Róż, gdzie naszą uwagę zwróciły murale na murze. Okazało się, że to "Ściana poetów", na której w malarski sposób zostały przedstawione różne wiersze. Misia najbardziej zaciekawiło malowidło przedstawiające wnętrze ucha. Pewnie dlatego, że ostatnio w przychodni oglądał plakat z budową nosa :)
Oglądając wierszowane graffiti doszliśmy do parku im. R. Traugutta. Minęliśmy staw i doszliśmy do dużego napisu I❤KUTNO. Z przyjemnością zrobiliśmy sobie z nim zdjęcia, bo miasto nas urzekło.
W parku jest też pomnik Bolesława Wituszyńskiego. To dzięki niemu Kutno stało się miastem róż. Założył tu ogrodnictwo i uprawiał te piękne kwiaty. Wyhodował 4 własne odmiany róż: Kutno, Marylka, Kopernik i Leszek. Dlatego na jego pomniku i wokół niego nie mogło zabraknąć tych kwiatów.
W parku zrobiliśmy sobie krótką przerwę od zwiedzania, żeby Miś mógł poszaleć na tutejszym placu zabaw. Jest naprawdę super, dostosowany dla dzieci o różnym wieku i preferencjach, z huśtawkami, miejscami do wspinaczki, zjeżdżalniami i piaskownicą.
Po chwili ruszyliśmy dalej. Pomimo tego, że skończyło się zwiedzanie z przewodnikiem, nie skończyła się jeszcze nasza przygoda z Kutnem. Wzięliśmy udział w grze miejskiej i musieliśmy odnaleźć jeszcze detale umieszczone na mapce.
Tak trafiliśmy do pomnika Poległych Harcerzy i Harcerek
i położonego po przeciwnej stronie ulicy Grunwaldzkiej budynku dawnych koszar 37. Pułku Piechoty.
Musieliśmy też rozwiązać zadania w specjalnie przygotowanych punktach z animatorami. Miś poradził sobie bez problemu z przepisem na posiłek dla żołnierzy. Sam wymyślił, że powinniśmy ugotować grochówkę.
Drugie zadanie przerosło jego możliwości. Musieliśmy przekonać carskiego urzędnika, żeby wydał zgodę na manifestację. Pomagała nam w tym działaczka robotnicza. Na szczęście Misiowy tata ogarnął temat.
Na dworzec wróciliśmy autobusem. Nie dlatego, że bolały nas nogi, choć przeszliśmy sporo kilometrów, ale dlatego, że Miś i Lubiś uwielbiają podróżować autobusami.
Natomiast do Łodzi wróciliśmy pociągiem ŁKA, specjalnie dla nas oznaczonym wagonem. Misiek poprosił o jeden z plakatów, które wisiały na drzwiach pociągu i po powrocie do domu powiesił go sobie na drzwiach do pokoju.
Wycieczka bardzo nam się podobała i niedługo wyruszymy na kolejną z cyklu "Pociągiem do niepodległości".
A do Kutna wrócimy na 100%, bo to piękne miejsce i chcemy je jeszcze raz obejrzeć, tym razem bez tłumu ludzi na Święcie Róży. Oczywiście chcemy też wtedy obejrzeć pałac i park Gierałty, Muzeum Bitwy nad Bzurą, Muzeum Regionalne i wiele innych miejsc. Może uda nam się zajechać też po raz kolejny do pięknego pałacu w Malinie ... ale o nim opowiemy Wam w innym poście.
Zwiedzanie Kutna rozpoczęliśmy od dworca. Budynek prezentuje się bardzo ładnie po niedawnym remoncie. Niestety nie jest jeszcze czynny tunel pod peronami, dlatego nie mogliśmy zwiedzić zespołu pałacowo-parkowego Gierałty.
Standardowo Misiowi najbardziej podobała się mapa z atrakcjami Kutna.
Na budynku dworca obejrzeliśmy tablicę poświęconą wydarzeniom z I wojny światowej, a przed budynkiem pomnik upamiętniający II wojnę światową. To wycieczka śladami niepodległości, więc nie mogło zabraknąć takich akcentów.
Skręciliśmy w ulicę 3 Maja i Misio aż zapiszczał z radości, bo po prawej stronie zobaczył pętlę autobusową. W dodatku stał na niej elektryczny autobus. Misiek szaleje za autobusami, tramwajami i pociągami, więc sami rozumiecie jaka to była radocha.
Kolejny punkt wycieczki to pomnik upamiętniający powstanie NSZZ Solidarność w Kutnie, tzw. ulotka. Nie mogliśmy odczytać tablicy, bo cała była zasłonięta kwiatami.
Dziecko też może zrozumieć co to niepodległość, powstanie, wojna. Na swój dziecięcy sposób przetwarza te informacje i dochodzi do zaskakująco trafnych wniosków. A Misio uwielbia hymn narodowy i symbole narodowe, więc dla nas ta tematyka nie była za trudna.
Następnie minęliśmy rzekę Ochnię.
Za nią dotarliśmy do kościoła ewangelicko-augsburskiego. Naszą uwagę zwrócił reper z 1909 roku.
Dalej wędrowaliśmy ulicą Podrzeczną. Na jednym z domów trafiliśmy na starą tabliczkę z numerem. Pokazywała nie tylko nazwisko właściciela ale także numer hipoteczny budynku (w Łodzi też można jeszcze takie znaleźć).
Mural namalowany jest na 2 częściach płotu. Idąc wzdłuż niego dotarliśmy do kolejnej atrakcji.
Przed nami był budynek "Domu Dochodowego" Straży Ogniowej. Dzisiaj mieści się tu Centrum Teatru, Muzyki i Tańca.
Zwiedzaliśmy Kutno w czasie Dnia Róży i już od tego miejsca róże towarzyszyły nam przez cały czas. Przepiękne kwiaty witały nas już przy wejściu do budynku.
Po wyjściu z budynku uwagę zwraca położony nieco wyżej kościół parafialny p.w. św. Wawrzyńca.
Wyglądem przypomina łódzki kościół p.w. Wniebowzięcia NMP. Nic dziwnego, ponieważ zaprojektował je ten sam architekt, Konstanty Wojciechowski.
Główną turystyczną ulicą miasta jest Królewska, którą przeszliśmy od kościoła na dawny rynek. Po drodze spotkaliśmy 2 pomniki róż.
Przy dzisiejszym placu J. Piłsudskiego znajduje się budynek dawnego ratusza, w którym dzisiaj mieści się Muzeum Regionalne. Nie udało nam się go zwiedzić, bo było zamknięte ze względu na Święto Róży.
Róże w Kutnie są wszędzie, nawet na ławkach, obudowach kwietników i koszach na śmieci,
a w tym wyjątkowym dla miasta są naprawdę wszędzie. Wygląda to niezwykle.
Obok ratusza jest inny bardzo ciekawy budynek. Dziś zrujnowany, osłonięty rusztowaniami i płytami, czeka na kompleksową renowację. To pałac Saski wybudowany dla króla Augusta III Sasa jako pałac pocztowy, w którym zatrzymywał się podczas podróży z Drezna do Warszawy.
W czasie powstania styczniowego nocowali tu członkowie powstańczego Rządu Narodowego. Przypomina o tym tablica pamiątkowa,
a my dodatkowo mieliśmy okazję obejrzeć inscenizację rozmowy karczmarza z carskim urzędnikiem.
Kolejnym punktem naszej wycieczki był dom naczelnika miasta.
Tuż obok niego stoi piękny budynek Urzędu Stanu Cywilnego. To dawna willa doktora A. Troczewskiego, wielkiego społecznika i zasłużonego obywatela miasta. Dziś budynek cieszy oko po remoncie.
A my dodatkowo wypatrzyliśmy piękne cisy. To najstarsze w Polsce rośliny chronione. Mają piękne czerwone owoce, niestety są one trujące.
Doszliśmy do Alei Róż, gdzie naszą uwagę zwróciły murale na murze. Okazało się, że to "Ściana poetów", na której w malarski sposób zostały przedstawione różne wiersze. Misia najbardziej zaciekawiło malowidło przedstawiające wnętrze ucha. Pewnie dlatego, że ostatnio w przychodni oglądał plakat z budową nosa :)
Oglądając wierszowane graffiti doszliśmy do parku im. R. Traugutta. Minęliśmy staw i doszliśmy do dużego napisu I❤KUTNO. Z przyjemnością zrobiliśmy sobie z nim zdjęcia, bo miasto nas urzekło.
W parku jest też pomnik Bolesława Wituszyńskiego. To dzięki niemu Kutno stało się miastem róż. Założył tu ogrodnictwo i uprawiał te piękne kwiaty. Wyhodował 4 własne odmiany róż: Kutno, Marylka, Kopernik i Leszek. Dlatego na jego pomniku i wokół niego nie mogło zabraknąć tych kwiatów.
W parku zrobiliśmy sobie krótką przerwę od zwiedzania, żeby Miś mógł poszaleć na tutejszym placu zabaw. Jest naprawdę super, dostosowany dla dzieci o różnym wieku i preferencjach, z huśtawkami, miejscami do wspinaczki, zjeżdżalniami i piaskownicą.
Po chwili ruszyliśmy dalej. Pomimo tego, że skończyło się zwiedzanie z przewodnikiem, nie skończyła się jeszcze nasza przygoda z Kutnem. Wzięliśmy udział w grze miejskiej i musieliśmy odnaleźć jeszcze detale umieszczone na mapce.
Tak trafiliśmy do pomnika Poległych Harcerzy i Harcerek
i położonego po przeciwnej stronie ulicy Grunwaldzkiej budynku dawnych koszar 37. Pułku Piechoty.
Musieliśmy też rozwiązać zadania w specjalnie przygotowanych punktach z animatorami. Miś poradził sobie bez problemu z przepisem na posiłek dla żołnierzy. Sam wymyślił, że powinniśmy ugotować grochówkę.
Drugie zadanie przerosło jego możliwości. Musieliśmy przekonać carskiego urzędnika, żeby wydał zgodę na manifestację. Pomagała nam w tym działaczka robotnicza. Na szczęście Misiowy tata ogarnął temat.
Na dworzec wróciliśmy autobusem. Nie dlatego, że bolały nas nogi, choć przeszliśmy sporo kilometrów, ale dlatego, że Miś i Lubiś uwielbiają podróżować autobusami.
Natomiast do Łodzi wróciliśmy pociągiem ŁKA, specjalnie dla nas oznaczonym wagonem. Misiek poprosił o jeden z plakatów, które wisiały na drzwiach pociągu i po powrocie do domu powiesił go sobie na drzwiach do pokoju.
Wycieczka bardzo nam się podobała i niedługo wyruszymy na kolejną z cyklu "Pociągiem do niepodległości".
A do Kutna wrócimy na 100%, bo to piękne miejsce i chcemy je jeszcze raz obejrzeć, tym razem bez tłumu ludzi na Święcie Róży. Oczywiście chcemy też wtedy obejrzeć pałac i park Gierałty, Muzeum Bitwy nad Bzurą, Muzeum Regionalne i wiele innych miejsc. Może uda nam się zajechać też po raz kolejny do pięknego pałacu w Malinie ... ale o nim opowiemy Wam w innym poście.
Komentarze
Prześlij komentarz