Łódź - Parki Źródliska

     Dzisiaj prowadziliśmy spacer dla dzieci z cyklu "Maluchy poznają Łódź" po parkach Źródliska. Pewnie każdy mieszkaniec miasta zna te parki. Zapewne też spora część z Was uważa, że poza placem zabaw czy palmiarnią nie ma tu nic interesującego dla dzieci ... a to błąd. Przekonało się o tym dzisiaj ponad 100 uczestników spaceru. Tych, których z nami nie było, zapraszamy na wirtualny spacer. Dla tych, którzy byli będzie to, mamy nadzieję, miłe przypomnienie wspólnie spędzonych chwil.

     Spotykamy się przed wejściem do parku Źródliska II. Już zaraz za furtką wita nas niezwykłe drzewo, któremu opadała kora. Wyglądało jakby było chore, ale taka po prostu jego uroda. Platany, bo o nich mowa, naturalnie rosną na południu Europy, w Polsce są zaś drzewami sadzonymi w parkach i ogrodach. Ale nie tylko ich kora jest ciekawa, również owoce wzbudzają zainteresowanie, zwłaszcza wśród najmłodszych. W końcu nie każde drzewo ma naturalne bombki i to przez cały rok.

     W pobliżu rosną dwa potężne dęby. Są to pozostałości rosnącej tu dawniej Puszczy Łódzkiej. Liczą ponad 300 lat i mają ponad 5 metrów w obwodzie. Zresztą sami zobaczcie jaki Lubiś jest przy nim malutki.

     Pomiędzy dębami skręcamy w lewo i  idziemy do kolejnego ciekawego drzewa. Alejka skręca w prawo i zaraz za skrętem, po lewej stronie, wita nas pan miłorząb. W dalszej części spaceru spotkamy też żeńską odmianę tego ciekawego drzewa. Uwagę zwracają już gałęzie, na których widać charakterystyczne wypustki. Ale najciekawsze są liście, które mają kształt wachlarzy lub serduszek. W parku Źródliska możemy poszukać na ziemi tej pierwszej formy. Lubiś też jednego specjalnie dla Was znalazł.

     Kilka kroków dalej spotkamy potężny dąb szypułkowy i mniejsze dęby czerwone. Teraz nie ma na nich liści, ale kiedy się pojawią będzie można je ze sobą porównać. Liście dębu szypułkowego, naszego rodzimego gatunku, są zaokrąglone, a liście dębu czerwonego, pochodzącego z Ameryki Północnej, ostro zakończone.

Źródło: Wikipedia

Niestety coraz częściej można spotkać w parkach i lasach te ekspansywne zagraniczne okazy, które wypierają nasze polskie gatunki. W parku Źródliska na szczęście na razie królują nasze potężne dęby. Kiedy będziecie przechodzić obok tych drzew zajrzyjcie do swoich portfeli i przyjrzyjcie się jakie liście są na polskich monetach - najlepiej widać na 1, 2 i 5-groszówkach. Zobaczycie na nich charakterystyczne, ostro zakończone liście dębu czerwonego. Pewnie zastanowicie się dlaczego autor monet wybrał akurat ten gatunek. Odpowiedź wydaje się prosta ... nie mogliśmy przecież mieć takiego samego wzoru jaki już obowiązywał na niemieckich markach :)

     Tuż obok naszą uwagę zwracają 2 wielkie krzewy. Są to najgrubsze w Łodzi cisy. Każdego miłośnika Robin Hooda czy Meridy Walecznej zainteresuje na pewno fakt, że ich drewno idealnie nadaje się do budowy łuków. Jest bardzo wytrzymałe i giętkie. To właśnie dlatego już w XV wieku cisy były zagrożone i król Władysław Jagiełło postanowił objąć je ochroną. Zrobił to w 1423 roku ... w tym samym, w którym nadał Łodzi prawa miejskie. Pamiętajcie tylko, że nie wolno jeść cisowych pięknych, czerwony owoców, bo są trujące. Lubiś postanowił wspiąć się na gałązki, żeby sprawdzić, czy na pewno są wytrzymałe :)

     Gdybyśmy żyli 150 lat temu nie moglibyśmy swobodnie spacerować po tym parku, gdybyśmy nie byli gośćmi rodziny Scheiblerów. Park Źródliska II był bowiem prywatnym ogrodem, do którego wchodziło się prosto z pałacowego dziedzińca. Specjalnie dla umilenia czasu gościom wybudowano tu altanę, w której można było odpocząć, ale także posłuchać muzyki. Dziś nie rozbrzmiewają już tu dźwięki orkiestry, ale nadal to miejsce cieszy się dużą popularnością wśród małych i dużych gości parku.

     Idziemy dalej tą samą alejką w stronę ulicy Fabrycznej. Zatrzymujemy się pomiędzy stawem a niewielkim strumyczkiem. To idealne miejsce, żeby zastanowić się skąd wzięła się nazwa parku. Dawniej na tym obszarze było bardzo dużo źródeł. Nie tylko teren parku, ale także pobliski plac, bardzo często były zalewane. Stąd wzięły się nazwy Wodny Rynek i park Źródliska. Nazwa parku przetrwała do dzisiaj, Wodny Rynek zmienił się w plac Zwycięstwa. Po dawnych mokradłach pozostały dziś nieliczne ślady w obu parkach.

     Skręcamy w alejkę biegnącą wzdłuż ulicy Fabrycznej. Na jej końcu, po prawej stronie, znowu spotykamy miłorząb. Tym razem żeński okaz. O tej porze roku pan i pani niczym się nie różnią, jednak kiedy zakwitną i wytworzą nasiona można już je bez problemu rozróżnić. Męskie kwiatki to żółte 2-4-centymetrowe "kotki". Żeńskie to "pręciki" zakończone nasionkami. Nasiona otoczone są osnówką, która ma charakterystyczny zapach zjełczałego masła.
Tutaj też można poszukać charakterystycznych wachlarzy. O tej porze roku jest ich mało i są stare, jesienne. Lubiś zmęczył się tym szukaniem i postanowił odpocząć pod drzewem. Po liście najlepiej przyjść jesienią, wtedy można znaleźć zielone i żółte wachlarzyki.

     Idziemy dalej tak jak prowadzi nas aleja. Po lewej stronie, za płotem, widzimy duży kremowo-łososiowy budynek z zielonym blaszanym dachem. To miejsce, w którym można nauczyć się jak zrobić film, jak być aktorem, czy jak taki film nakręcić. Jest to znana na całym świecie szkoła filmowa, czyli łódzka filmówka.

     Skręcamy w pierwszą alejkę w prawo i dochodzimy do alei przy altance. Tam skręcamy w lewo, żeby dojść do groty z tufu wulkanicznego. Można tu odpocząć w przyjemnym chłodzie.

     Wychodzimy z parku i wchodzimy na teren Muzeum Kinematografii. To dawny pałac rodziny Scheiblerów. Dziś możemy podziwiać tam wystawy związane z filmem. Na najmłodszych czeka najwyższa kondygnacja z wystawą poświęconą łódzkim filmom animowanym. Możemy tam wejść do budy Reksia, zajrzeć do igloo Pingwinka Pikpoka, popłynąć na morską wyprawę z Bolkiem i Lolkiem czy zajrzeć do świata Misia Uszatka i Muminków.
Przed budynkiem muzeum spotykamy 2 sympatyczne koty, Filemona i Bonifacego. To jeden z pomników na szlaku Łodzi Bajkowej. Biały kotek spogląda na nas z góry, ale do czarnego można się nawet przytulić. Michał uwielbia te rzeźby, a Lubisiowi też się podobało.

Nie wychodzimy jeszcze z terenu muzeum tylko przechodzimy za mur, na którym stoi Filemonek. Tam, na dziedzińcu, możemy zobaczyć rekwizyty z filmu "Kingsajz". Mali turyści są zachwyceni wielkim czajnikiem, orzechem i latarką, ale największym zainteresowaniem cieszą się telefon, talerz i but. Nie można ich dotykać, ale można sobie zrobić z nimi zdjęcie.

    Kiedy nacieszymy się tymi niezwykłymi przedmiotami opuszczamy teren muzeum i skręcamy w lewo. Wzdłuż budynku dawnego pałacu i fabryki idziemy do parku Źródliska I. Dzisiaj oba parki dostępne są dla wszystkich, ale dawniej bez przeszkód można było wejść tylko do tej części. Tutaj czas wolny spędzali łódzcy robotnicy odpoczywając wśród zieleni od huku krosien.
Po przejściu przez bramę skręcamy w lewo w pierwszą lub drugą alejkę (obie prowadzą do celu). Dochodzimy do budynku Palmiarni. Przed nią znajdujemy kolejnego bohatera dziecięcych kreskówek. Tym razem na Szlaku Bajkowym wita nas Wróbelek Ćwirek w swoim gniazdku.

    W tym miejscu kończymy ten spacer. Jeśli będziecie chcieli powtórzyć naszą wędrówkę zajmie Wam to około godziny.
     To oczywiście nie koniec ciekawostek i pięknych miejsc w parku Źródliska I ... ale to już na inny spacer.